همه هستی من آیه تاریکیست که تو را در خود تکرار کنان

 به سحرگاه شگفتنها و رستنهای ابدی خواهد برد

من در این ایه تو را اه کشیدم آه...

           آخرین بار

میروم...

اما نمی پرسم ز خویش

ره کجا؟ منزل کجا؟ مقصود چیست؟

بوسه می بخشم ولی خود غافلم کین دل دیوانه را معبود کیست؟!

 فروغ فرخزاد

مرا گفتی که دل دریا کن ای دوست

همه دریا از آن ما کن ای دوست

دلم دریا شد اینک در کنارت

مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

اگر عشق نبود، به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟!

 کدام لحظه نایاب را اندیشه می کردیم؟!

 و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟!

 آری!

 بیگمان پیش از اینها مرده بودیم،

اگر عشق نبود

^.

^.

کوچیک تر که بودم فکر می کردم بارون اشک خداست ولی مگه خدا هم گریه می کنه چرا باید دل خدا بگیره!!!! دوست داشتم زیر بارون قدم بزنم تا بوی خدا رو حس کنم اشک خدا را تو یه کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت کمی بنوشم تا پاک و آسمانی شوم! آسمان که خاکستری می شد دل منم ابری می شد حس میکرم که آدما دل خدا رو شکستند و یا از یاد خدا غافل شدند همه می گفتند باران رحمت خداست ولی حس کودکانه من می گفت: خدا دلش از دست آدما گرفته

نظر یادتون نره

توجه: این متن مربوط به شخص خاصی نیست

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرد !

دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش داشتم.    

دوبــــــــــــــاره نمي خوام

                      چشاي خيسمو كسي ببينه

    يه عمره حال و روز من همينه

                              كسي به پاي گريه هام نمي شينه

 بازم دوبــــــاره دلم گرفته

                          دوباره شعرم بوي غم گرفته

    كسي نفهميد غمم چي بوده

                             دليل يك عمر ماتمم چي بوده