اگه دستم به جدایی برسه   اونو از خاطره ها خط میزنم

از دل تنگ تموم آدما   از شب و روز خدا خط میزنم

اگه دستم برسه به آسمون   با ستاره ها قیامت میکنم

نمی ذارم کسی عاشق نباشه   ماه و بین همه قسمت میکنم

وقتی گاهی من و دل تنها میشیم   حرفای نگفتنی رو میشه دید

میشه تو سکوت بین ما دو تا   خیلی از ندیدنی ها رو شنید

قصه جدایی ما آدما   قصه دوری ماست از خودمون

دوری من و تو از لحظه عشق   قصه سادگیه گم شدمون

من به مردی وفا نمودم و او پشت پا زد به عشق و امیدم
 
هر چه دادم به او حلالش باد غیر از آن دل که مفت بخشیدم

دگرم آرزوی عشقی نیست

بیدلان را چه آرزو باشد؟

دل اگر بود باز مینالید

كه هنوزهم نظر باو باشد

او كه از من بریدو تركم كرد

پس چرا پس نداد آن دل را؟

وای بر من كه مفت بخشیدم

دل آشفته حال غافل را...

 آنگاه که غرور کسی را له مي کنی

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ويران می کنی

آنگاه که شمع اميد کسی را خاموش می کنی

آنگاه که بنده اي را ناديده مي انگاری

آنگاه که حتی گوشت را می بند ی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی

آنگاه که خدا را می بينی و بنده خدا را ناديده می گيری

می خواهم بدانم

دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی

 تا براي خوشبختی خودت دعا کنی؟